برایِ تو که منُ توی شرایط های سخت قرار مبدی تا بیشتر حست کنم ، تا بیشتر بهت نزدیک بشم و تا بیشتر و بیشتر از تو خواسته هامُ بخوام.
ممنونم به خاطر هــرچیزی که به من هدیه دادی ُ من اینقدر نابینا و بی خرد هستم که نمیتونم ببینم و درک کنم و اینقدر خوبی و لطف تو زیاد هست که نمیتونم بشمارم تک تک زیبایی ها ُ نعمت هایی که در اطرافم قرار دادی.ممنون بابت تمام نفس هایی که عزیزانم میکشند و هنوز در کنارم هستند و میتوانم در آغوش بگیرمشان.ممنون از همیشه بودنت.
یگانه تکیه گاهِ هنیشگی روزهایم! ببخش من را که گاهی فراموش میکنم اگر در شرایطی هستم که دوستش ندارم ، شاید تو میخواهی ، که من ، این بنده کوچک ، به لهترین ها دست یابد.ممنونم از همیشه بودنت.وجود عزیز و خوبت ، نگاه پر از لطف و محبتت را هیچوقت از من دریغ نکن...
+فاطمه ، امروزُ یادت بمونه که به خودت چه قول هایی دادی :))
دوستت دارم!!
برچسب:
نویسنده: یاسین توکلی